Φοβάμαι πως ζούμε στην εποχή της μαϊμούς. Ψεύτικες τσάντες, ψεύτικα προφίλ, ψεύτικοι φίλοι, ψεύτικες έρωτες. Κάποιος Θεός (να είναι ο Ποσειδώνας?) μόνιμα μας αποπροσανατολίζει, κινούμαστε προς λάθος κατευθύνσεις φοβάμαι , στην οδό Luis Vuitton. Το γόητρο μας κρίνεται από την ποσότητα των brands που κρύβει η ντουλάπα μας (και όχι μόνο), σε τέτοιο βαθμό που δεν έχει πια σημασία αν πρόκειται για τ’ αυθεντικά προϊόντα. Είμαστε τόσο πρόθυμοι να εθελοτυφλήσουμε ώστε το παιχνίδι της μαϊμούς ξεκινά με την βοήθεια των κινέζων και λοιπών ασιατικών λαών.
Θέλω πολύ να αντιπαθήσω αυτή την όμορφη καστανή που περνάει από δίπλα μου φορώντας Chanel από κορφής μέχρι ονύχων, θέλω να τη θαυμάσω κι ύστερα να τη ζηλέψω μέχρι θανάτου κι ένα μαιμουδάκι πετάγεται στο κεφάλι μου και μου ψιθυρίζει “ψεύτικα είναι, ψεύτικα, κάπου απ’ την πλάκα τα τσίμπησε” κι η περίφημη καμέλια της Chanel χάνει αυτόματα το άρωμα της. Ποτέ ξανά δεν αμφισβητήθηκαν τόσο πολύ οι τέχνες και τα εφαρμοσμένα εικαστικά (μέσα σε αυτά συγκαταλέγω και τη μόδα, όχι με την ευρεία έννοια του «τι θα βάλω σήμερα» αλλά ως μορφή έκφρασης μέσα από το design). Ποτέ ξανά δεν μπερδεύτηκαν τόσο πολύ οι έννοιες της απομίμησης και του αυθεντικού.
Επιθύμησα κι εγώ να αποκτήσω όλα τούτα τ’ ομολογώ.Chanel, Valentino, Louboutin κτλ το όνειρο κάθε απελπισμένου και ανασφαλούς fashionista, όπως η αφεντιά μου. Λεφτά δεν υπάρχουν βέβαια αλλά το διαδίκτυο μου έδωσε τη λύση. Μια όμορφη βραδιά κατά τη διάρκεια απελπισμένων ηλεκτρονικών περιπλανήσεων εμφανίστηκε μπροστά μου ένα site ( το οποίο και δεν παραθέτω για λόγους μαιμουδίστικης δεοντολογίας) που υπόσχεται την αποστολή στο χώρο μας, με 75% έκπτωση, λαχταριστών Louboutin (μεταξύ άλλων βεβαίως βεβαίως). Ξέρετε εκείνα τα υποδήματα με την κόκκινη σόλα, εκείνους τους mini θρόνους που σε ανάγουν αυτόματα από πριγκίπισσα σε αυτοκράτειρα. Κι η γάτα έγινε ψάρι και τσίμπησε. «Λιλάκι κορίτσι μου, λέω, ετοιμάσου να τα σπάσεις».
Η παραγγελία έγινε ηλεκτρονικά ασφαλώς. Αρχικά αγνόησα το mail με όνομα κινέζου αποστολέα που με ευχαρίστησε για την συνεργασία, με ενημέρωσε πως το προϊόν ήταν διαθέσιμο κι ότι θα το είχα κοντά μου σε 10 μέρες. “Δεν μπορεί”, λέω, “πολυεθνικός είναι ο Louboutin ένα κινέζο θα τον έχει προσλάβει”. Μετά από 10 μέρες παρέλαβα στα χεράκια μου τις πολυπόθητες γόβες. Ανοίγοντας το κουτί μου χτύπησε τα ρουθούνια η μυρωδιά του πλαστικού σαν ωστικό κύμα.. «αυτή η κρίση βρε παιδί μου, ο Christian Louboutin να μην χρησιμοποιεί δέρμα?».Ναι, ναι, ναι γελάστε όσο θέλετε, τα Louboutin μου είναι τόσο αυθεντικά όσο και το μαύρισμα του Ψινάκη. Έπρεπε να κάνω το κορόιδο παραπάνω απ’ όσο αντέχω. Αγνόησα το γεγονός πως το ένα παπούτσι κατασκευάστηκε στο Μιλάνο και τ’ άλλο στο Παρίσι αλλά την κινέζικη απόδειξη πώς να την αγνοήσω? Θα μπορούσα να τα επιστρέψω αλλά δεν το έκανα, τα στόλισα πάνω στο γραφείο μου για να θυμάμαι πως οι εμμονές κάθε είδους μας καθιστούν ηλίθιους. Με τιμώρησαν η συνείδηση μου και οι φίλες μου που έπλεξαν στιχομυθίες απείρου κάλλους για το πάθημα μου.
Πάντως κακά τα ψέματα την οργάνωση του προσωπικού δυναμικού που κρύβεται πίσω από το εν λόγω site αλλά και άλλων στα οποία σβήνω την καταναλωτική μου δίψα θα έπρεπε να τη ζηλέψει το ελληνικό δημόσιο γι’ αυτό και δηλώνω υπέρμαχος των διαδικτυακών αγορών. Έχω καρατσεκάρει πως στο asos.com μπορείτε να βρείτε προϊόντα φθηνότερα έως και 100% από ότι στα εμπορικά καταστήματα, περιπλανηθείτε ακόμα στο topshop.com ή στο net-a-porter.com για πιο ακριβές αγορές, στο amazon.co.uk για βιβλία κ.α. Προσοχή στα αμερικάνικα sites όπως το shop.nordstrom.com, οι φόροι και τα μεταφορικά κατά το check out υπερδιπλασιάζουν το κόστος των αγορών. Καλά ψώνια!
Το ανωτέρω άρθρο αφορά την υπογράφουσα και μόνο, οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.
